Yerb zdawał sobie sprawę że to, co zrobił Robert może być szybko odkryte. Nie wiedział tylko czy w warunkach polowych obcy są wstanie rozpoznać przyczynę powstania dziury. Na tych prawie bezdrożach wala się wiele różnych kawałków mogących dokonać zniszczeń, a skoro Robertowi tak łatwo z tym poszło, to bak nie mógł być w dobrym stanie.
- Powinniśmy jak najszybciej odjechać - powiedział do Diany. - Proponuję byś dosiadła już motor, ja biorę łazika.
Tak mówiąc wskoczył do łazika i go odpalił. Cofnął się w kierunku wejścia do baru. Miał cichą nadzieję, że wyjdzie z nich dwóch ludzi a nie jeden. I to wyjda o własnych siłach. Był gotowy wskoczyć do środka by przyciągnąć tego, który nie będzie miał siły. Trochę zniecierpliwiony brakiem reakcji ze środka na odgłosy odpalania samochodu, postanowił zatrąbić na nich.

Diana potaknęła skinieniem głowy. Wydawało się, że nad czymś rozmyślała. Zapaliła motor, który zaczął miarowo pomrukiwać w takt pracy silnika. Indianin zobaczył Cartera wychodzącego z knajpy. O'Donell wypełzł wściekły szturchając go barkiem kiedy go mijał. Obrócił się na pięcie i wycelował palec w stronę Roberta.
-Na miłość boską, ich nie obchodzi, że nie uznajesz kast. Naślą na nas ludzi, zabójców - o wiele sprytniejszych niż te Twoje maszyny. To - popukał się w głowę -nadal jest najlepszym komputerem. Wydaje się, że o tym zapominasz. Przeklęty idiota. Co z tego, że taki człowiek mógł przysporzyć nam wielu sojuszników i pomóc w spełnieniu naszego zadania. Yerb nawet jak blefował to robił to dobrze. Ja nie wiem co ty sobie wtedy myślałeś. - Kopnął jakiś kamień z wyrzutem. -No co?! Co sobie myślałeś?! - Na pomoc zabójcy maszyn przyszła kobieta z Posterunku.
-Chyba przeceniasz tego całego mafioza... - Zaczęła ostrożnie pojednawczym tonem.
-Przeceniam?! - Frank się opluł. -Dobrze, dobrze - w porządku. Ale uwierz mi. On potrafił by zdziałać więcej niż wasze partyzanckie "wojska" - Cudzysłów zaznaczył palcami. Diana chłodno spojrzała mu w oczy.
-Nie przeginaj. Posterunek to największy sojusznik Nowego...
-Sojusznik srusznik. - Przerwał jej ostro. -Jak już się z nami spotykacie to w jakiś zapomnianych przez Boga dziurach, a jak prosimy o wsparcie to ta cała wasza rada debatuje trzy tygodnie. Już przeklęci lordowie z Federacji działają szybciej. Nie dziwi Cię, że Colins zwrócił się do nich z propozycją budowy torów? - Sarkastyczny ton nie był na pewno miły.
-Wasz prezydent robi to co chce. Nie ma nad nami zwierzchnictwa. Ale jeżeli wszyscy myślą tak jak ty rada poczyni pewne kroki. - Frank machnął niedbale ręką.
-Śmiało. Poradzimy sobie bez was. - Dyskusje przerwał przyjazd, na plac knajpy, konia. Dosiadający go wysoki mężczyzna miał gęstą czarną brodę i tego samego koloru włosy. Na głowie ciasno naciśnięty kowbojski kapelusz, a na plecach popularną dwururkę. Bez słowa zsiadł ze zwierzęcia i wszedł do przybytku. Nie wydawał się być zainteresowany sprzeczką dwójki ludzi.

Robert zacisnął zęby i dłonie. Zdawało się, że ma już dość słuchania czegokolwiek, choćby kawału wypowiedzianego przez komisarza. W pewnej chwili wybuchł. Podbiegł i złapał go za fraki:
- Zamknij się, sk****synu!- syknął, po czym od razu rzucił go najmocniej, jak potrafił. Nie zwracał zbytnio uwagi na prowizorycznego kowboja i nie interesowała go rozmowa z nim. Miał w nosie jego historię, jego cele, umiejętności i motywacje. Słowem: olał go totalnie.
- Boisz się, rozumiem... "Chyba rozumiem."- dopowiedział sobie w myślach. - Ale na litość boską, stul pysk i nie szukaj kolejnych problemów. Na Ciebie zabójców nie naślą.
Odetchnął, zaczął chodzić to w jedną, to drugą stronę. Przykrył twarz dłońmi, by po chwili podejść do pustego samochodu i oczekiwać na wyjazd.
"Z konsekwencjami zmierzę się ja." W jednym momencie jego twarz zmarniała, wyglądała jak facjata górnika po dwunastogodzinnej robocie.
- Jedziemy?- zapytał reszty.

Yerb tylko patrzył na wybuch Roberta. Już jakiś czas temu obiecał sobie, że nie będzie się mieszał w te konflikty. To co działo się między Dianą i Robertem oraz Robertem a komisarzem musi się jakoś samo wyjaśnić.
Zainteresował go kowboj, a to za sprawą konia. Pochodził z rodziny hodowców więc znał się bardzo dobrze na nich. Koń sprawiał wrażenie silnego zwierzęcia, ale widać po nim było przebyte kilometry. Uprząż i siodło też ciekawie wyglądała. Czerwonoskóry przyjrzał się kowbojowi jak zsiadł i szedł do knajpy.
"Fajny koń" pomyślał. Miał nawet ochotę zagadać kowboja i pogadać o koniach, ale wiedział, że nie ma na to czasu.
- Ruszajmy - rzucił. - Komisarzu proponuję by najbliższy etap pojechał Pan ze mną. Pojedziemy na końcu a na początku jak zawsze Diana - uśmiechnął się do niej. Czekał na komisarza. Czas z nim porozmawiać o tym co zaszło w środku.